Lekcje dla tych, którzy nie ogarniają Matematyki 821

Geometria ma w sobie coś z labiryntu zbudowanego z linijek i kątomierza. Niby wiesz, że to świat prostych, kół i kątów, a jednak po kilku zadaniach zaczynasz mieć poczucie, że ktoś chowa klucz… pod płaskim kamieniem, który wygląda na całkiem normalny. I wtedy pojawia się klasyczne zdanie: „Nie rozumiem geometrii”. Tylko że ono czasem oznacza dwie różne rzeczy. Pierwsza: nie rozumiesz pojęć. Druga: rozumiesz pojęcia, ale nie rozumiesz tego, jak myśleć w geometrii, kiedy p

Matematyka ma we mnie wyjątkowy talent: potrafi pojawić się w moim życiu wtedy, kiedy akurat mam ochotę na spokój. Niby to tylko zadanie z kartki, ale reakcja bywa błyskawiczna. W głowie robi się „klik” i słyszę ten dobrze znany głos: no tak, ja po prostu nie umiem . Tyle że „nie umiem” to zdanie, które ma od razu gotową wymówkę. A matematyka, jak na matematykę przystało, lubi proste wymówki, ale tylko te w zadaniach z kategorii „sprawdź, czy założenia są spełnione”. C

Matematyka ma w sobie coś z rośliny domowej: wszyscy mówią, że trzeba ją regularnie podlewać, a potem i tak stoi w kącie, bo „jakoś nie mam czasu”. Problem polega na tym, że matematyki nie podlewa się czasem. Podlewa się uwagą, nawykiem robienia rzeczy w odpowiedniej kolejności i małymi wygranymi, które nie wyglądają spektakularnie, ale kumulują się jak skarpetki w szufladzie. Jednego dnia szukasz jednej, a drugiego okazuje się, że masz komplet. „Uczyć się mądrze” brzmi

Rozumiem pokusę: chcesz wkuć, wyrobić formę, machnąć kilka zestawów zadań i mieć święty spokój. Tyle że mózg nie daje medalu za „zrobione”, tylko za „zrozumiane”. A zrozumienie ma brzydki nawyk psucia przyjemności, bo wymaga oporu: błędów, zawahań, powtórek w innym układzie niż na kartce. Ćwiczenie, które naprawdę prowadzi do rozumienia, nie polega na tym, że więcej robisz. Polega na tym, że wiesz, co w danej chwili trenujesz, i umiesz wykryć, kiedy jedziesz na samym „wy

Utykanie w pracy to nie jest wada charakteru. To raczej stan fizjologiczny umysłu, jak czkawka po zbyt szybkim jedzeniu. Niby nic, ale przeszkadza, wraca i wygląda trochę jak porażka. A potem okazuje się, że to zadanie, to po prostu kłopot z następnym krokiem. Mnie to złapało kilka lat temu przy zadaniu, które wyglądało prosto. Jedno, porządne zadanie. Napisać dokumentację do funkcji, która już działała. W teorii. W praktyce miałem w ręku kartkę z wymaganiami, które były

Masz wyniki, które wyglądają jak długopis zacięty w połowie zdania: niby coś tam pisze, ale bez sensu. Wykresy falują, cele uciekają, a Ty robisz to samo co w zeszłym tygodniu, tylko z większym przekonaniem, że tym razem na pewno zadziała. Spoiler: zwykle nie zadziała, bo problem rzadko tkwi w „braku motywacji”. Najczęściej to kwestia kierunku, danych, sprzężenia zwrotnego albo zwykłego przeoczenia jednej rzeczy, która psuje resztę. Poniżej rozbiorę Ci to na czynniki pie

Są takie wieczory, kiedy człowiek robi wszystko “jak trzeba”, a i tak wychodzi z lekcji z pustym wzrokiem. Pięknie przeczytane rozdziały, zaznaczone ważne prawdziwy-sukces.pl fragmenty, nawet mrugnięcie na marginesie w stylu „zrozumiałeś, prawda?”. A potem przychodzi moment testu, zadania domowego albo rozmowy z kimś, kto zadaje pytanie dokładnie w tym miejscu, gdzie twoja wiedza kończy się jak bateria w pilotach od telewizora. Uczysz się, a nie rozumiesz. I to nie mus

Matematyka ma w sobie coś z mechaniki precyzyjnej. Nie dlatego, że wszystko da się naprawić suwmiarką i dobrym humorem, tylko dlatego, że ma swoje tryby, opory i tarcie. Blokada w matematyce to właśnie moment, w którym te tryby przestają zazębiać się tak jak trzeba. Nagle pojawia się w głowie cisza, kartka robi się lodowata, a w zeszycie rośnie samotna kreska, która miała być znakiem równości, ale jakoś się urwała. I wcale nie jest tak, że blokada przychodzi tylko do osó